
-Eu regalareiche un secredo.... -dixo o raposo-. velaí meu secredo, que non pode ser mais simple: Sólo có corazón pode verse ben. O esencial é invisible pra os ollos.
Nota: Pecha os teus ollos e recorda o raposo.

Xaneiro, 1972 II
Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando é noite pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.
Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.
Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.
Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non dicir Moraima.
Coral. La Pasión según San Mateo. J.S. Bach
Pues sí, ya han pasado cuarenta años desde aquel mítico mayo del 68, cuando por unas semanas quedó "prohibido prohibir".
- Señores Justicias de los pueblos a quienes se presentase este oficio, de mí el Alcalde de la villa de Móstoles:
- Es notorio que los Franceses apostados en las cercanías de Madrid y dentro de la Corte, han tomado la defensa, sobre este pueblo capital y las tropas españolas; por manera que en Madrid está corriendo a esta hora mucha sangre; como Españoles es necesario que muramos por el Rey y por la Patria, armándonos contra unos pérfidos que so color de amistad y alianza nos quieren imponer un pesado yugo, Después de haberse apoderado de la Augusta persona del Rey; procedamos pues, a tomar las activas providencias para escarmentar tanta perfidia, acudiendo al socorro de Madrid y demás pueblos y alentándonos, pues no hay fuerzas que prevalezcan contra quien es leal y valiente, como los Españoles lo son.
- Dios guarde a Ustedes muchos años.
- Móstoles dos de Mayo de mil ochocientos y ocho.
- Andrés Torrejón
- Simón Hernández